บทที่ 45 45 ความผิดอย่างมหันต์

เขาก็เอื้อมมือจะไปจับปลอบใจเธอ แต่ก็นึกคำที่เธอเคยพูดไว้ออกมาได้เสียก่อน เขาเลยค้างชงักไป ด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดอย่างมหันต์

"คุณไม่เป็นฉันคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ" เธอพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไม่หยุดไหลสักที

"นิสา ฉันอยากจะขอโทษทุกอย่างที่ฉันทำไม่ดีกับเธอจริงๆ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ไว้นะ ที่ฉันทำไปแบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ